Een film van Hetty Naaijkens-Retel Helmrich

Zo’n 300.000 (Indische) Nederlanders zijn in de jaren vijftig naar Nederland gerepatrieerd. Zij werden opgevangen in zgn. Contractpensions. Meestal was het leven in zo’n contractpension allesbehalve luxe. De hotels waren oud en slecht onderhouden. De kamers waren klein en moesten soms plaats bieden aan meer dan zes personen. Mensen die gewend waren om drie keer per dag te baden, moesten hier één keer in de week in de rij staan om enkele minuten te mogen douchen. Het eten was er vaak beroerd. Voor de betaling van dit verblijf werd door de Nederlandse overheid zestig procent van het verdiende salaris ingehouden. De verschillen in de tijdelijke onderkomens waren erg groot: naast opvang in gewone pensions werden Indische gezinnen ook opgevangen in het Koninklijk paleis het Loo en in kamp Westerbork.

Vanuit hun gemeenschappelijke geschiedenis, zoals de verschrikkingen van de oorlog en de beangstigende Bersiapperiode, vertellen repatrianten voor het eerst vrijuit over hun eerste opvang in het naoorlogse Nederland. De interviews worden afgewisseld door verhelderende filmjournaals en prachtige, pas ontdekte en nooit eerder vertoonde filmbeelden van het leven in Indië van vóór de oorlog.
De ervaringen van de Indische Nederlanders destijds, zijn vergelijkbaar met die van andere groepen in de huidige samenleving.

Voor deze documentaire zijn over de hele wereld Indische Nederlanders gefilmd.

Allemaal vertellen ze over de grote verschillen tussen het leven in Indië en de opvang in het naoorlogse Nederland: “ In Indië woonden we in een paradijs maar we wisten het niet!”

Na de Tweede Wereldoorlog waren Indische Nederlanders gedwongen Indonesië te verlaten.
De meerderheid werd In Nederland opgevangen in zogenaamde contractpensions.
Zowel hun verblijf als hun financiën werden geregeld door de overheid.

De overheid vond dat de Indische Nederlanders zich zo snel mogelijk dienden aan te passen aan de gebruiken in de Nederlandse samenleving. Als handleiding voor hun nieuwe bestaan kregen de nieuwkomers een losbladig paternalistisch boekje getiteld Djangan Loepah! (wat Niet Vergeten! betekent.) Deze instructies, die vaak als kinderachtig en betuttelend werden ervaren, zorgen nu - bijna vijftig jaar later- voor de nodige hilariteit!

Voor meer informatie over de film, vertoningsplaatsen en -data

www.contractpensions.nl en www.belbios.nl en www.cinemadelicatessen.nl

Overige informatie:

Contractpensions - Djangan Loepah! heeft de kristallen flim gekregen voor het trekken van meer dan 10.000 bioscoopbezoekers.