Leonard Retel Helmrich werd op 16 augustus 1959 geboren te Tilburg. Hij haalde in 1985 zijn diploma Nederlandse Film en TV Academie en maakte zijn speelfilmdebuut in 1990 met het "Phoenix mysterie". In 1992 won hij de speciale juryprijs op het Golden Gate-filmfestival van San Francisco met de documentairefilm "Moving Objects". Reeds in 1995 maakte hij de HDTV- productie "Jemand auf der Treppe" in samenwerking met Orkater en Scarabeefilms.Hij won hiermee de media-net Award in München. Zijn filmdocumentaire "De stand van de zon" haalde de derde plaats bij de publiekspolls op het IDFA 2001 waarna de film de Dutch Academy Award (Het Gouden Beeld) won in september 2003. De tweede film van het drieluik: Stand van de maan was openingsfilm van het IDFA 2004, won de Joris Yvens Award en de Grote prijs op het Sundance filmfestival in de VS van de Amerikaanse acteur Robert Redford. Zijn film Promised Paradise werd zowel in Europa als in Azië geselecteerd als beste van Input 2007.

In mei 2008 is Leonard begonnen met de opnamen van zijn nieuwste film, het derde deel van het drie-luik: "Stand van de sterren". Over zijn manier van werken zegt hij:

Mijn filmstijl bestaat uit dynamische shots waarin de zeggingskracht van de shots ligt in de Tai-Chi achtige bewegingen van de camera. Als het ware kalligraferen met de camera, het camera penseel. Een methode van filmen waar ik jaren aan gewerkt heb. Een methode die me onder andere in staat stelt midden in een hectische gebeuren aanwezig te zijn en het moment vast te leggen vanuit de cadans van de gebeurtenis en me niet te laten meeslepen door de hectiek van de individuele betrokkenen. (Zij zien de camera als onderdeel van mijn identiteit, van mijn lichaam. Hierdoor ben ik in staat zeer intieme scenes te draaien zonder verlegenheid of scrupules van de betrokkenen.)

Zelf noem ik het filmen vanuit deze manier van filmisch denken single shot cinema . Single shot omdat wanneer ik een gebeurtenis begin te filmen de camera laat lopen en die niet meer uit zet voordat de complete gebeurtenis is afgelopen. Ik ben daarbij constant met de camera in beweging. Een beheerste beweging van een constante snelheid, of traagheid. Zo geef ik gedurende het hele gebeuren een persoonlijke visie op wat er zich voor de camera afspeelt. Tijdens het draaien eis ik van mezelf dat iedere seconde van de geregistreerde gebeurtenis bruikbaar moet zijn, zodat een lange gebeurtenis in de montage heel goed terug te monteren is naar een scene van enkele minuten. Bij de montage moet dan constant in een beweging gesneden worden omdat de camera nooit stil staat. Maar omdat het dezelfde constante camerabeweging is, is het goed te snijden en komt de gemonteerde scene daardoor zelfs organischer en natuurlijker over dan statische shots. Het werken volgens deze methode noem ik Single Shot Cinema.

De single shot cinema is niet zo maar uit de lucht komen vallen. Voor diverse kunstacademies en universiteiten geef ik lezingen en workshops hierin: ik heb het ontwikkeld door zorgvuldige analyse van de filmgeschiedenis en vergelijkingen met andere vormen van kunst zoals de schilderkunst, de beeldhouwkunst en architectuur. Deze laatste twee vooral vanwege het ruimtelijke besef dat voor dit filmisch denken nodig is.